Το Σεπτέμβρη του 1922 έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά τα πρώτα καράβια με τους πρόσφυγες της Μκρασιατικής καταστροφής. Οι άνθρωποι αυτοί, που έζησαν την συμφορά, τον πόνο και το φόβο, ζητούν μια καινούργια αρχή στη ζωή τους, ένα τόπο διαμονής, ένα άσυλο κατοικίας που θα τους στεγάσει και θα τους περισώσει.

Πρώτες κατοικίες τους είναι οι αποθήκες, οι εκκλησίες, τα σχολεία και τα υπόστεγα γύρω από το λιμάνι. Η επαναστατική κυβέρνηση του Νικόλαου Πλαστήρα είναι αυτή που μεριμνά για τους πρόσφυγες οι οποίοι υπολογίζονται γύρω στο 1.5 εκατομμύριο σε όλη την Ελλάδα. Μια πρώτη προσπάθεια γίνεται με την ίδρυση του «ταμείου περιθάλψεως» που αργότερα θα μετατραπεί σε «επιτροπή αποκαταστάσεως των προσφύγων»  και το οποίο υποβάλλει προς το υπουργικό συμβούλιο την πρόταση να δημιουργηθεί ένας προσφυγικός συνοικισμός.

Η πρόταση γίνεται δεκτή και ξεκινάει η ανέγερση της Κοκκινιάς. Το έργο αυτό το αναθέτουν στον μηχανικό Διονύσιο Κόκκινο. Έτσι χτίζονται τα πρώτα προσφυγικά σπίτια από πλίνθους, έχοντας για θεμέλια απλούς ξύλινους πασσάλους. Τα περισσότερα από τα οικήματα αυτά αποτελούνται από ένα ή δύο δωμάτια, κουζίνα και αποχωρητήριο. Πρέπει να σημειωθεί πως για τα σπίτια αυτά ζητήθηκαν από το κράτος περίπου 70.000 για το καθένα, με τόκο 8% και εξόφληση σε 15 χρόνια. Έτσι μαζί βέβαια και με άλλες κατασκευές , όπως σχολεία, εκκλησίες κ.τ.λ δημιουργήθηκε η Κοκκινιά μας.

Τα ονόματα των δρόμων της έχουν να μας θυμίσουν κάτι από την Μ.Ασία και τον Πόντο. Μερικά απ’ αυτά: Λαοδικεία, Μαγνησία, Βιθυνία, Νικομήδεια, Αττάλεια, Φρυγία κ.α. Το σχολείο μας λοιπόν με αφορμή την ιστορία της Κοκκινιάς και θέλοντας να προτρέψει όλους μας να διαφυλάξουμε την μνήμη μας και την τότε εικόνα της πόλης που γεννηθήκαμε και ζούμε, κυκλοφόρησε 1000 περίπου ημερολόγια με θέμα τα προσφυγικά σπίτια της Κοκκινιάς, που αποτελούν πλέον στοιχεία ιστορικής μνήμης και κουλτούρας, μαρτυρούν τη φυσιογνωμία της παλιάς και δύσκολης εκείνης εποχής.

Η ανταπόκριση υπήρξε μεγάλη και ευχαριστούμε όλους όσους μας βοήθησαν σ’ αυτή την προσπάθεια. Η ανταπόκριση που βρήκαμε ύστερα από το αφιέρωμα μας στα προσφυγικά της Κοκκινιάς, μας γέννησε την ιδέα να γίνει μια προσπάθεια αναπαλαίωσης δύο, ή έστω και ενός από απ’ αυτά τα σπίτια που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε χώρο μικρού μουσείου, για να φιλοξενήσει φωτογραφικό υλικό αλλά και-μαρτυρίες-κειμήλια-ενθυμήματα που υπάρχουν στις προσφυγικές οικογένειες και διάφορες μαρτυρίες ανθρώπων της πόλης μας που χρόνο με τον χρόνο χάνονται μαζί με τη γενιά που έζησε αυτή την τραγική στιγμή της ιστορίας μας.

Με την ελπίδα ότι τόσο ο δήμος όσο και οι φορείς της πόλης μας θα ευαισθητοποιηθούν, υποσχόμαστε ότι το σχολείο μας θα βοηθήσει ουσιαστικά μια τέτοια προσπάθεια.


Δήμητρα Λαυρή

Ευχαριστούμε θερμά τον κοκκινιώτη λογοτέχνη  κ. Δημήτρη Λιάτσιο για την ευγενική προσφορά του αρχείου του προκειμένου να αντλήσουμε στοιχεία για την ιστορία της Κοκκινιάς μας

 

____________ Προτεινόμενα Άρθρα

Αρθρογράφοι



Έχουμε 38 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση