Ένας αιώνας γέλιου και εικονογραφημένης ιστορίας βρήκε επιτέλους ένα σπίτι, μια κατοικία που θα μπορούν να επισκέπτονται οι νεότεροι για να μάθουν  και παλαιότεροι για να αναπολούν το παρελθόν.

Με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων η αναπαλαιωμένη βίλα Τράιμπερ στη πλατεία Βάθης, που ήταν η κατοικία του γιατρού Τράιμπερ, ο οποίος ήταν ονομαστός επιστήμονας στην εποχή του Όθωνα, έγινε η μόνιμη πια κατοικία για περισσότερα από 400 σκίτσα από την Ελλάδα και τον περισσότερο κόσμο. Από το 1990 μέχρι σήμερα « ο Γιαλαντζί ντολμάς» του Φράνκλεν Μπουγκόν, ο «Μακρυπουκάμισος και Κοντοβράκης», «τα παιδιά της Κυρα-Λέξης», ο «Άμυαλος Μπούλης» και τα κατορθώματα του κ. «Μένου Ξυπνημένου», βρήκαν επιτέλους τρόπο να μείνουν στην αιωνιότητα, να διδάξουν και να διασκεδάσουν ανθρώπους κάθε νοοτροπίας και κοινωνικής τάξης.

Το σπίτι του γέλιου ή Μουσείο Σκίτσου έχει συγκεντρώσει μετά από πολλές προσπάθειες και μεγάλη έρευνα που αντιπροσωπεύουν γενιές, δεκαετίες ολόκληρες και αντικατροπτίζουν  γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας. Γεγονότα όπως τα είδαν και  Έλληνες σκιτσογράφοι της διασποράς που έζησαν στην Αίγυπτο, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Ρουμανία και την Πρώην Σοβιετική Ένωση.

Το σκίτσο μπαίνει στην ελληνική ζωή και γίνεται κομμάτι της ελληνικής νοοτροπίας, όταν στα τέλη του 19ου αιώνα κάνει την εμφάνιση του στον ελληνικό τύπο ένας κύριος λυγερόκορμος , μελαχρινός, όμορφος και καλλιτεχνικός. Ένας κύριος που έγινε η αρχή της μακρόχρονης ιστορίας του σκίτσου. Οι εύστοχες παρατηρήσεις, τα πιπεράτα και πικρά, μερικές φορές, σχόλια παίρνουν χρώμα, εικόνα, αποκτούν «προσωπικότητα» και γίνονται αφετηρία για τη μακρόχρονη ιστορία του Σκίτσου. Μέσα από το «Σατανά», τη «Σατυρική Επιθεώρηση» και την «Καμπάνα», ο Ζάχος (ο προαναφερόμενος κομψός κύριος) έθεσε τα θεμέλια για μια ολόκληρη γενιά σκιτσογράφων όπως ο «Μαίτρ», ο Φωκίων Δημητριάδης, ο Μίμης Ψαθάς, ο Αγέρωχος, ο Γκεϊβέλης, ο Γάτος, ο Παύλος Παυλίδης, ο Εργολάβος, ο Ασημάκης Γιαλαμάς, Ο Αμνός του Θεού, ο Μιχαήλ Γάλλιας,  ο Ωραίος Μπρούμελ, ο Νίκος Καστανάκης και πολλοί άλλοι.

Το μουσείο σκίτσου θα βοηθήσει να περάσουν στην αιωνιότητα του γέλιου, αλλά και της ιστορίας οι γελοιογραφίες που συνήθως ζουν όσο κρατά  το εξάωρο της εφημερίδας. Ύστερα σβήνουν, χάνονται , ξεχνιούνται αφήνοντας τους αναγνώστες πάλι μόνους με τη σκληρή πραγματικότητα και με τα στραβά της ζωής. Όμορφες δεσποινιδούλες, νεαροί κύριοι και κακόγλωσσες πεθερές τώρα πλέον από τη βίλα Τράιμπερ θα μπορέσουν να δείξουν μέσα σ’ όλη τη μεγαλοπρέπεια την ιστορία του ελληνικού σκίτσου και το ρόλο που έπαιξε στη ζωή μας.

Επιμέλεια: Δήμητρα Μακρυνόρη

 

____________ Προτεινόμενα Άρθρα

Αρθρογράφοι



Έχουμε 11 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση