Κατεβήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να συναντήσουμε τον ηθοποιό Νίκο Ορφανό. Τον συναντήσαμε σε ένα cafe κάπου στου Ψυρρή.  Ο ηθοποιός που κουβαλά στο βιογραφικό του πολλές αξιόλογες δουλειές στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, μας μίλησε για τη ζωή του, την δουλειά του και φυσικά δεν προσπέρασε την επικαιρότητα.

Αντίθετος αφοπλιστική ειλικρίνεια και κυρίως με προσωπική άποψη μας μίλησε για όλα! Τέλος μας ξενάγησε στην "αυλή" του, την σκηνή στην οποία  διαδραματιζόταν η παράσταση "το τάβλι", όπου εκεί γνωρίσαμε και την ενδυματολόγο της παράστασης.

1  Που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε;

Η ταυτότητα μου λέει ότι γεννήθηκα στον Κορυδαλλό, όμως εγώ μεγάλωσα στο Ρέντη ήμουν γέννημα θρέμμα Ρεντιώτης, εκεί  ζούσαν οι δικοί μου. Η καταγωγή μου δεν είναι από τον Πειραιά, ο πατέρας μου έχει καταγωγή από την Κρήτη αλλά εκεί μεγάλωσε κι εκείνος, στη Νίκαια. Στην Κοκκινιά έμεναν οι παππούδες μου και εκεί γύρω στο 60  κέρδισαν ένα σπίτι στις εργατικές κατοικίες στο Ρέντη και από τότε μένουν εκεί. Ο πατέρας μου είχε καθαριστήριο στη πλατεία κάπου 40 χρόνια. Έμεινα στο Ρέντη μέχρι τα τριάντα μου και μετά παντρεύτηκα και έμεινα μια πενταετία στην Νίκαια και τα τελευταία έξι χρόνια μένω στο κέντρο της Αθήνας.

2 Είπατε πως για ένα διάστημα ζήσατε στη Νίκαια Τι γνώμη έχετε για την πόλη  μας;

Η Νίκαια είναι μια πόλη η οποία έχει μια ιδιαίτερα έντονη προσωπικότητα, λόγω ιστορίας και λόγο σύνθεσης του πληθυσμού.  Η Νίκαια μετά την αστικοποίηση του Πειραιά και την αποβιομηχάνιση του διατήρησε νομίζω περισσότερο απ’  όλες τις γειτονιές το λαϊκό - προσφυγικό στοιχείο, δηλαδή έχει μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού που είναι προσφυγικής καταγωγής, ένα μεγάλο αριθμό ποντιακού ελληνισμού και ένα μεγάλο αριθμό που είναι οι παλιοί λαϊκοί Πειραιώτες. Γι' αυτό και έχει όχι μόνο ιστορία κοινωνική  αλλά έχει μια πολιτική ιστορία, έχει πάρα πολύ σημαντική σελίδα της αριστεράς που έχει διαδραματιστεί εκεί, έχει τη δική της σφραγίδα στη μουσική (γιατί εκεί ζούσε ο Μάρκος). Όλα αυτά όμως έχουν εξαφανιστεί. Σήμερα η Νίκαια είναι μια άχρωμη πόλη, έχει χάσει τη ταυτότητα της.  Το Κατράκειο κάποτε ήταν το νούμερο ένα ανοιχτό θέατρο στη Αθήνα, το φεστιβάλ του κοκκινόβραχου που είχε ξεκινήσει στην εξαιρετική πρώτη του τετραετία ο Στ. Λογοθέτης παρήκμασε ραγδαία και έκτοτε είναι ένα "ρημάδι". Λυπάμαι για την κατάντια της. Παρόλα αυτά πιστεύω πως έχει ισχυρό ανθρώπινο δυναμικό που αν οργανωθεί σωστά μπορεί να ξαναβρεί τη χαμένη της ταυτότητα.

3 Δυστυχώς αυτό αληθεύει. Εσείς θα επιλέγατε να επιστρέψετε στη Νίκαια;

Ναι. θα επέλεγα να επιστρέψω αν το έφερναν οι συνθήκες της ζωής μου. Ούτως ή άλλως τώρα εδώ στο κέντρο, η Αθήνα έχει γίνει η χειρότερη πόλη της Ελλάδος χειρότερη και από τα Γιαννιτσά (γέλια), με την έννοια ότι το μόνο που τη σώζει είναι κυρίως  η πληθώρα του κόσμου διότι ο πολύς κόσμος δημιουργεί μικρές κοινότητες όπου διάφορα εναλλακτικά πράγματα μπορούν να υπάρξουν, ενώ στις μικρές κοινωνίες αυτό δεν είναι εύκολο να συμβεί. Η Νίκαια αυτή τη στιγμή χρειάζεται δυο πράγματα  πρώτον να οργανωθεί και να εξυγιανθεί ο δήμος -γιατί όσο είναι χρεωμένος τα δημοτικά τέλη πηγαίνουν στο χρέος.

4 Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με την ηθοποιία; Υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορούσε να την αντικαταστήσει;

Καταρχάς είναι ένα "αυτιστικός" χώρος κοινωνικοποίησης με την έννοια ότι δεν σε προετοιμάζει ακριβώς για το τι θα αντιμετωπίσεις στην περαιτέρω ζωή σου. Η εκπαίδευση είναι έτσι φτιαγμένη ώστε δεν σε βοηθάει να καταλάβεις τι θες να κάνεις. Όταν λοιπόν εγώ τέλειωνα το λύκειο, οι κατευθύνσεις ήταν η πρακτική εκπαίδευση και η θεωρητική (γιατρός-δικηγόρος-δάσκαλος). Σκεφτείτε ότι το μισό εκπαιδευτικό σύστημα   -«έστελνε»   τα παιδιά να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Τότε λοιπόν χωρίς να ξέρω τι θέλω να κάνω έπρεπε πρώτα να σκεφτώ τι μέλλον θα είχε η δουλειά αυτή.  Πολύς κόσμος τα παρατάει γι' αυτό το λόγο. Ο μόνος κλάδος που μου φαινόταν ενδιαφέρον ήταν ο κλάδος της ψυχολογίας - ο οποίος μόλις είχε μπει στην 3η δέσμη.   «έχωσα το κεφάλι μες  στην άμμο»     έγραψα αρκετά καλά στις εξετάσεις και πέρασα στη Φιλοσοφική Αθηνών στον τομέα της ψυχολογίας. Οι οικογένεια μου ηρέμησε.

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο με έπιασε "κατάθλιψη" όταν διαπίστωσα την αθλιότητα του ελληνικού πανεπιστήμιου. Διαθέτει μιζέρια και κακομοιριά για τα πάντα και τους πάντες. Εκείνη την περίοδο διαβάζω ένα περιοδικό και συγκεκριμένα μια συνέντευξη του γνωστού παλιού αθλητικογράφου Γ. Διακογιάννη, όπου έλεγε πως «είμαι ευτυχισμένος αφού έκανα το χόμπι μου επάγγελμα» και σκέφτομαι πως αυτό πρέπει να κάνω, διότι ήθελα οι ώρες που θα αφιερώνω στη δουλειά μου να μην πηγαίνουν χαμένες αλλά να με ευχαριστούν. Αυτό έχουμε πάθει κάνουμε μια δουλειά για την εξασφάλιση και ας μην μας αρέσει. Τα μόνα χόμπι όμως που είχα ήταν να διαβάζω βιβλία, να βλέπω ταινίες και να ακούω μουσική και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να βγάλω από αυτό λεφτά. Έτσι πέφτει στα χέρια μου μια αγγελία - εκεί γύρω στα τέλη του '88- ότι η δραματική σχολή του θεάτρου τέχνης κάνει εξετάσεις. Κάτι άστραψε μέσα μου. Πήγα έκανα αίτηση και τελικά έδωσα εξετάσεις και περνάω με υποτροφία κι όλα αλλάζουν. Δεν πέρασα σε μια σχολή πέρασα σε ένα τελείως διαφορετικό κόσμο. Γνώρισα καινούργιους ανθρώπους στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα και έπαψα να αισθάνομαι τόσο μόνος. Αφοσιώθηκα πλήρως σ’ αυτό. Στο τετράμηνο του 1ου έτους -Γενιά του '89-  παίζω στο θέατρο και τον Φλεβάρη του παίζω για 3η φορά στο θέατρο στο έργο "Τυμπανάκι" -έργο του Π.Χόρν.-Έτσι γνώρισα τον Δ. Χόρν, τον Τσαρούχη, τον Μ. Χατζιδάκη, τον Δ. Φωτόπουλο.

5 Υπήρχαν δυσκολίες στο ξεκίνημά σας; Χρειάστηκε να κάνετε κάποια άλλη δουλειά;

Κάθε αρχή και δύσκολη Δυσκολίες υπήρχαν αλλά κάθε φορά που έλεγα  "θα τα παρατήσω " άνοιγα την τηλεόραση και έβλεπα πως παίζουν οι Έλληνες ηθοποιοί στις σειρές και έλεγα «δεν αφήνω τη δουλειά στα χέρια σας». Είναι ένα επάγγελμα που δεν έχει αξιοκρατία. Δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση.  Η δική μου γενιά βέβαια ήταν πολύ τυχερή, γιατί με το που αποφοιτήσαμε άνοιξε η τηλεόραση και δημιουργήθηκαν πολλές δουλειές. Βρήκα πολύ γρήγορα δουλειά. Παρόλα αυτά ζορίστηκα  πολύ άλλα δεν ήταν αρκετό για να αλλάξω δουλειά. Το 3ο έτος έμεινα έξω από τη σχολή και αναγκάστηκα για ένα μήνα να δουλέψω στη Λαχαναγορά του Ρέντη. Έκτοτε δεν χρειάστηκε να κάνω άλλη δουλειά. Επειδή είχα δραστηριοποιηθεί σε πολλούς τομείς μόλις κάτι με εγκατέλειπε είχα κάτι άλλο να κάνω και έτσι επιβίωσα σαν τη κατσαρίδα (γέλια).

6 Ποια ήταν τα μουσικά σας ακούσματα στην εφηβική ηλικία;  Έχουν αλλάξει καθόλου;

Νομίζω, ότι λίγοι δεν έχουν αλλάξει τα ακούσματα τους. Εγώ δεν άκουγα μουσική μέχρι που ο πατέρας μου είχε φέρει ένα στερεοφωνικό (compact). Άρχισα λοιπόν να το ψαχουλεύω, είχαμε και κάτι δίσκους βινυλίου από το "γιουσουροομ" κάτω στον Πειραιά. Υπήρχαν κάτι κασέτες "πειρατικές" που τις έφτιαχναν αυτοί που τις πουλούσαν.  Ένα απόγευμα αντιλήφθηκα ότι εκείνο το μηχάνημα γράφει κασέτες από το ραδιόφωνο. Πήρα κάτι κασέτες και έτυχε να ακούσω μια εκπομπή στο Κρατικό ραδιόφωνο, την εκπομπή του  Γ Πετρίδη (1975, λεγόταν ροκ κλαμπ, τώρα λέγεται τέσσερις με πέντε) και άκουσα του Σαντανα το "Black  magic woman" και αρχίζω και γράφω. Έτσι με τους φίλους μου ότι άκουγε ο ένας το έλεγε στον άλλον. Μπαίνω λοιπόν στη ροκ -μου χαρίζουν και ένα δίσκο των Queen - και το ένα έφερνε το άλλο και έτσι γίναμε  "τρελοί  ροκάδες" Μια μέρα ήμουν σε ένα δισκάδικο στο Ρέντη και βρίσκω ένα δίσκο με περίεργο εξώφυλλο. Είχε κάτι τέρατα, φωτιές και κάτι τύπους με δερμάτινα. Εντυπωσιασμένος από το εξώφυλλα τον αγόρασα. Ήταν το "number of  the  beast" των iron maiden. Από τότε παραμένουμε σταθεροί στα κλασσικά πράγματα. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν μια συλλογή των "Beatles", δεύτερο μια ζωντανή ηχογράφηση των "Rolling Stones" μετά μπαίνουμε στο "heavy metal" και πολύ γρήγορα προχωράμε στην εγγλέζικη ροκ. Από τότε η σχέση μου με τη μουσική δεν σταμάτησε και πλέον ακούω "τα πάντα". Είμαι ροκάς.

7  Έχετε κάνει πολλές δουλειές κυρίως στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ποια από όλες ξεχωρίζετε και ποια δεν θα ξανακάνατε;

Σημαντικό ρόλο παίζουν οι συντελεστές. Αναπολώ ης πρώτες μου δουλειές γιατί ήταν πιο αγνά τα πράγματα αλλά σε καλλιτεχνικό επίπεδο στο θέατρο είναι: Το "Σκλαβής", το "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας", ο 'Υπολοχαγός του Ίνισμορ" και η "Δωδέκατη νύχτα"-έχω αδυναμία στον Σεξπηρ- και τώρα βεβαίως το "Τάβλι". Από την τηλεόραση την "Αναστασία", το γκεστ στην "Ανατομία ενός εγκλήματος" (ήταν και πρώτη μου εμφάνιση-, το "μπαμπά μην τρέχεις" στο οποίο είχα την ευκαιρία να αυτοσχεδιάσω πλήρως και το "Νησί". Από τον κινηματογράφο τώρα, τη μεγάλη μήκους ταινία του Λ. Δημακόπουλου και του Γ. Χρίστογλου. Σκηνοθετικά, τις "δάφνες και πικροδάφνες", όπου ήταν κι η πρώτη μου σκηνοθεσία.

8 Υπάρχει κάποιος ρόλος που -δεν έχετε- αλλά θα θέλατε να ερμηνεύσετε:

Μικροί λέγαμε κάτι τέτοια. Εγώ τώρα δεν θέλω να «παίξω» κανέναν. Θέλω: δουλειές που να εκτιμώ αυτούς που συνεργάζομαι, δεν έχει νόημα να έχεις τον "καλύτερο" ρόλο και τον "χειρότερο" σκηνοθέτη. Προσωπικό σου κέρδος είναι η συνεργασία και η γνωριμία με αξιόλογους ανθρώπους. Οι συνεργασίες μετράνε και η ποιότητα του ρόλου, θα ήθελα να παίξω κάποτε τον κακό. Κάποια στιγμή θα ήθελα να παίξω τον "Βενέδικτο" από το έργο του Σεξπηρ "Πολύ κακό για το τίποτα". Ο ηθοποιός δίνει ζωή στο ρόλο.

9 Σας επηρεάζουν οι κριτικές που δέχεστε; Πόσο σημαντικές τις θεωρείτε;

Η θεατρική κριτική ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη στην Ελλάδα, αν και τελευταία αρχίζει και αναγεννάτε. Μια κριτική για να σε επηρεάσει πρέπει να σε πείσει ο κριτικός ότι κατάλαβε τι ήθελες να κάνεις. Πρέπει να μπαίνουν στο μυαλό του ηθοποιού για να δουν τι ήθελε να κάνει. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον για τον τρόπο του. Μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί αρνητικές κριτικές, μέχρι μέτριες και αδιάφορες.


10 Έχετε σκηνοθετήσει παραστάσεις με την θεραπευτική ομάδα Νόστος. Τι αναμνήσεις έχετε από εκεί; Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με την σκηνοθεσία;

Στο "Νόστο" έμεινα δύο χρόνια ως υπεύθυνος της θεατρικής ομάδας και κάναμε  δύο παραστάσεις ένα happening και άλλη μια παράσταση για την επέτειο της κοινότητας. Ήταν μεγάλη εμπειρία για εμένα, με άσκησε στο να μπορώ να επικοινωνώ με τους συνεργάτες μου, δηλαδή φτιάξαμε παραστάσεις με παιδιά που δεν ήξεραν τίποτα. Τους σπάσαμε τους φόβους. Δεν πήγα εκεί για να διδάξω αλλά για να παρακινήσω τα παιδιά, να τους φύγει το κόμπλεξ. Επειδή τα ναρκωτικά έχουν κυρίως ψυχολογική εξάρτηση δεν είναι εύκολο κάποιος να ξεφύγει από αυτά. Τα παιδιά που είναι στην αποτοξίνωση είναι παιδιά με χαμηλή αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, με μηδενικό αίσθημα θάρρους. Τους βοήθησα πάρα πολύ και αυτά με τη σειρά τους μου δίδαξαν πάρα πολλά. Ήταν ωραία εποχή όμως μετά από ένα διάστημα οι συνθήκες ήταν άσχημες για να μπορώ να δουλέψω. Πέραν τούτου δεν είμαι επιεικής με τους τοξικομανής. Όποιος αποφασίζει να ακολουθήσει αυτό το δρόμο πρέπει να ξέρει πως θα γνωρίσει τη μεγαλύτερη αθλιότητα που θα μπορούσε να φανταστεί.

11 Ή τελευταία τηλεοπτική σας δουλειά ήταν το "Νησί".  Πως ήταν σαν εμπειρία και τι είναι αυτό που κρατήσατε φεύγοντας;

Κράτησα την αμοιβή μου (γέλια). Το "Νησί" είναι κάτι που θα κάνουμε χρόνια να ξαναδούμε. Ήταν μια ελεγεία στη χαμένη ποιότητα της τηλεόρασης και ταυτόχρονα μια επίδειξη δύναμης σε μια εποχή που όλοι γκρινιάξουν. Ήταν καλό επειδή υπήρξε συνεργασία, προσπαθήσαμε να βγάλουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μέσα σε αρκετά αντίξοες συνθήκες. Από τους δεκατρείς αυτούς μήνες που ήμασταν στην Κρήτη κράτησα τις ωραίες στιγμές, τις ανθρώπινες στιγμές, κράτησα τι σημαίνει να έχεις ποιότητα ζωής στη δουλειά σου. Κατάλαβα πόσο σε δυσκολεύει αυτή η πόλη στο να δημιουργήσεις, να είσαι ήρεμος. Αυτά κράτησα τα ηλιοβασιλέματα, τη θάλασσα, το γέλιο των ανθρώπων. Ήμουν πολύ τυχερός. Έτσι είναι οι Έλληνες, έτσι ήταν δηλαδή κι όχι αυτό που έχουμε γίνει σήμερα, ήμασταν εξωστρεφείς κι ξαφνικά γίναμε ξενοφοβικοί. Ακούς όλους να λένε "Θα μας αλλοιώσουν τον ελληνισμό". Έτσι αλλοιώνεται ο ελληνικός τρόπος σκέψης. Από καραβοκύρης έγινε συμβασιούχος αορίστου χρόνου.

12 Είστε ένας κωμικό; ηθοποιός πως αποφασίσατε να συμμετάσχετε σε μια δραματική σειρά;

Κυρίως στο "μπαμπά μην τρέχεις" έδειξα μια μεγάλη κωμική μου διάσταση. Μια σειρά σαν το "Νησί" δεν γυρίζεται κάθε μέρα. Στις δραματικές σειρές διαλέγουν ανθρώπους  που μοιάζουν με τραπεζίτες. Βλέπεις να κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι με κουστούμια και γραβάτες. Η κωμωδία μ’ αρέσει γιατί μπορώ να αλλάξω τα κείμενα ενώ στο δραματικό δεν γίνεται. Θεωρώ πως είμαι ένας αληθινός ηθοποιός που μπορεί να κάνει κωμωδία. Αν κάποιος μπορεί να κάνει κωμωδία μπορεί να κάνει τα πάντα. Υπάρχουν δυο είδη ηθοποιών, αυτοί που μπορούν να κάνουν κωμωδία και αυτοί που δεν μπορούν.

13 Πείτε μας δυο λόγια για το ρόλο που είχατε εσείς.

Στο βιβλίο ο Γ. Λαπάκης είναι μια πολύ θολή φιγούρα. Αποφασίσαμε με τον σκηνοθέτη να είναι ο άνθρωπος που δεν σταματάει να μεταδίδει στους άλλους τη θετική πλευρά των πραγμάτων, δηλαδή να δίνει μια αισιοδοξία που να πηγάζει από το «θα το παλέψουμε», ότι ακόμα και εδώ η ομορφιά της ζωής είναι γύρω μας. Αυτό είναι μια υψηλή μορφή συνειδητοποίησης για έναν άνθρωπο για να μπορεί να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχει λύσει πολλά δικά του προσωπικά θέματα, να έχει μια δικιά του "φιλοσοφία" ώστε να νιώσει τόσο δυνατός. Ο σκηνοθέτης μου έδωσε μεγάλη ελευθερία και αυτοσχεδίασα πάρα πολύ.

14 Πρωταγωνιστήσατε φέτος το καλοκαίρι στο θεατρικό έργο του Δημήτρη Κεχαίδη το Τάβλι", ποιες οι εντυπώσεις σας από την συμμετοχή σας στην  παράσταση; Μιλήστε μας όμως και για τις συνθήκες στις παραστάσεις, οι οποίες δεν ήταν και οι πιο συνηθισμένες.

Το τάβλι ήταν μια πολύ ευτυχής θεατρική συγκυρία, παρόλη την κούραση που είχε.  Ξεκίνησε από μια ιδέα του Κ. Κάππα ο οποίος με βρήκε και μου είπε τι σκεφτόταν. Το έργο διαδραματίζεται σε μια Αθηναϊκή αυλή. Εγώ βρήκα την αυλή και ξεκινήσαμε δική μας παραγωγή, οργάνωση και είχαμε μια απρόσμενη επιτυχία. Ξεκινήσαμε για πέντε παραστάσεις και κάναμε δεκαπέντε με λίστες αναμονής. Ξεκινήσαμε μια περιοδεία σε μη θεατρικούς  χώρους όπου επίσης πήγαμε εξαιρετικά καλά. Συνεχίζουμε στην Αθήνα τώρα. Είδαμε ότι ο κόσμος μας «αγκάλιασε» γιατί εκτίμησε τη γνησιότητα συναισθημάτων που του δώσαμε. Πετύχαμε μ’ αυτό το εξαιρετικό έργο να αναπαραστήσουμε την παλιά λαϊκότητα, να επαναπροσδιορίσουμε το ελληνικό χιούμορ -και όχι το «χιούμορ» που βλέπουμε στις «κωμικές» σειρές, το οποίο είναι φτιαχτό. Το χιούμορ πηγάζει από την ίδια την ζωή. Η κωμωδία βγαίνει από τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή, δεν είναι μια κατάσταση. Δεν ξεχωρίζω καμία ελληνική κωμική σειρά εκτός από τους "Απαράδεκτους" μια πολύ αξιόλογη κωμωδία. Κατά καιρούς έχω δει τον Π. Φιλλιπίδη που είναι πολύ καλός αλλά το "50-50" δεν μου αρέσει, ενώ τα "Φιλαράκια" με έκαναν να γελάω. Αλλά πλέον δεν υπάρχουν κωμωδίες.

15 Από δηλώσεις που έχετε κάνει κατά καιρούς καταλαβαίνουμε ότι έχετε το "θάρρος της γνώμης σας"'. Θεωρείτε ότι είναι σημαντικό οι καλλιτέχνες να λένε τη γνώμη τους; Τι πιστεύετε γι' αυτούς που δεν το κάνουν;

Νομίζω ότι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουν. Όπως επιλέγεις μια δουλειά έτσι πρέπει να λες και τη γνώμη σου. Η ζωή δεν είναι για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις και να είμαστε αρεστοί. Η ζωή είναι να λέμε αυτό που πιστεύουμε και αυτό να έχει μια ευθύτητα και μια αλήθεια στις σχέσεις μας. Αυτή η δουλειά απαιτεί τιμιότητα. Δεν μπορείς να κρυφτείς. Πρέπει να «ξεγυμνώνεσαι» συναισθηματικά πάνω στη σκηνή.  Πλέον νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ λένε τη γνώμη τους διότι τελείωσαν τα χαριστικά λεφτά. Δεν είμαι «τιμητής». Δεν θέλω να χαρακτηρίσω, έχω μεγάλη κατανόηση στους ανθρώπους. Ο καθένας έχει τους λόγους του για ό, τι κάνει.

16 Θεωρείτε ότι υπάρχει ηθική συμβατικότητα ανάμεσα σε κοινό και τέχνη;

Δεν υπάρχει σεμνοτυφία στην τέχνη, ειδικά αν δεις ελληνικές παραστάσεις υπάρχει περισσότερο γυμνό από ότι παλιότερα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι επειδή είμαστε ένας μικρός τόπος οι Έλληνες καλλιτέχνες είναι παιδιά του "κατηχητικού", είναι όλοι πολύ καθώς πρέπει, οικογενειάρχες, πιστοί, τίμιοι.

17 Τους τελευταίους μήνες εκδηλώθηκαν πολλές διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα λιτότητας. Ποια η γνώμη σας για την γενικότερη κατάσταση που επικρατεί.

Εγώ, δεν κατέβηκα στους αγανακτισμένους και ούτε θα κατέβω. Διαφωνώ με αυτό τον τρόπο διαμαρτυρίας. Θεωρώ ότι είναι σπασμωδικός, αν και υπήρχε ένα συγκεκριμένο αίτημα. Ξαφνικά γέμισε το Σύνταγμα με κόσμο που ο καθένας ήθελε τα δικά του και είχανε δίκιο. Το καλό είναι ότι δεν αναμείχθηκαν κόμματα. Έχεις τόσο δίκιο όσο δεν υποτιμάς την ποιότητα των πραγμάτων. Είμαι οργισμένος από όταν είμαι δώδεκα χρονών. Η Ελλάδα είναι μια άθλια χώρα με δυο μεγάλες επιχειρήσεις(δυο μεγάλα κόμματα) απόλυτα παρηκμασμένες. Βρισκόμαστε σε ένα τρομερό αδιέξοδο, πιστεύω ότι θα βουλιάξουμε και ότι η λύση θα έρθει από εμάς που θα αναδείξουμε στην πολιτική σκηνή ανθρώπους καινούργιους, που θα πηγαίνουν κόντρα στα μέχρι τώρα πράγματα. Πρέπει να γκρεμιστούν όλα, είναι όλα "σάπια". Τώρα ξεπηδάνε μέσα από την καμένη γη μικρά χορταράκια.

18 Η τέχνη πολλές φορές στο παρελθόν  έχει συμβάλλει σε πολλές κοινωνικές- πολιτικές μεταβολές . Πιστεύετε ότι θα μπορούσε σήμερα να "παρασύρει" ;

Σκοπός της τέχνης δεν είναι να παρασύρει τους ανθρώπους σε μια ριζική αλλαγή. Σκοπός της είναι να εμψυχώνει το κόσμο και να τους δείχνει ότι η ζωή είναι ωραία και κυρίως να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται λιγότερο μόνοι όταν νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνει κανένας διαβάζεις ένα βιβλίο, βλέπεις μια ταινία ή ακούς ένα τραγούδι, σε συγκινεί και νιώθεις ότι υπάρχει και κάποιος άλλος που αισθάνθηκε όπως εσύ. Έτσι νιώθεις λιγότερος μόνος. Σου δίνει ένα μικρό θάρρος και αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα. Δεν θα σου πει η τέχνη τι πρέπει να κάνεις, αυτό θα το αποφασίσεις εσύ. Η τέχνη μπορεί να σου δώσει δύναμη. Ακόμη και να προτείνει, "η τέχνη" δεν μπορεί να το κάνει σε μαζικό επίπεδο. Η τέχνη λοιπόν δεν αλλάζει τα πράγματα "αλλάζει" τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Εμένα με άλλαξε η μουσική και τα ακούσματα που απέκτησα στην πορεία στο πέρασμα του χρόνου, δεν με άλλαξε ένας σε μια στιγμή. Πολλά είναι τα πράγματα που πρέπει να συνηγορήσουν για να συμβεί αυτό.

19 Ποιά τα σχέδια σας για τον φετινό χειμώνα;

Συνεχίζουμε με το "Τάβλι" μέχρι εννιά Οκτώβρη, πάμε δυο εβδομάδες Θεσσαλονίκη μετά Καρδίτσα, Κρήτη και ξανά στον Κινηματογράφο στην οδό Κονδρικτόνος. Μας αρέσει που παίζουμε στο κέντρο και δίνουμε λίγη ζωντάνια. Και ένα τηλεοπτικό guest στη σειρά του Mega, "Μπαμπαστρούφ", σε ρόλο έκπληξη. Κανείς πλέον δεν μπορεί να κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια. Όλοι πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα για ό ,τι τύχει. Το κακό να αποφύγεις και το καλό να "αρπάξεις".

20 Και τέλος ποια είναι η  γνώμη σας για την εφημερίδα μας από την πρώτη  επαφή που είχατε;

Από τη πρώτη επαφή έχω να σας πω ότι η εφημερίδα είναι "εξαιρετικά συμπαθής" αυτό που "πρέπει" να κάνετε είναι πιο ρηξικέλευθο το σχέδιο. Είναι λίγο τετραγωνισμένο, θα μπορούσε να είναι πιο εικαστικό το εξώφυλλο. Και πολλές προσωπικές γνώμες και κριτικές, πολλές κριτικές (δίσκων, βιβλίων, ταινιών)...

Κοτζαμάνης Δημήτρης Γ΄ 1

Γιαμανή Δήμητρα Γ΄ 3

 

____________ Προτεινόμενα Άρθρα

Αρθρογράφοι



Έχουμε 43 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση