Παροιμία είναι ο σύντομος λόγος, που περιέχει μια αλήθεια βγαλμένη από την πείρα του λαού. Στην αρχή είχε αστείο και ειρωνικό χαρακτήρα, όμως κατέληξε να έχει διδακτική μορφή. Οι παροιμίες αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της παράδοσης όλων των χωρών.

Οι παροιμίες είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, έχουν γερές βάσεις και ξεκινούν από τον προφορικό λόγο για να μετατραπούν με τον καιρό σε έναν πολύτιμο λαογραφικό πολιτισμό. Στις παροιμίες φαίνεται η ψυχοσύνθεση κι η ζωή του λαού κι έχουν αξία, γιατί μας βοηθούν να μελετήσουμε τη γλώσσα, τη σκέψη, τα ήθη κι έθιμα των ανθρώπων. Η λέξη παροιμία ή proverbium στα λατινικά, είναι γνωστή περίπου από το 458 π.X., που τη συναντάμε στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου. Ωστόσο, η αρχαία Αίγυπτος φαίνεται να « γεννά» τις παλαιότερες συλλογές παροιμιών, γύρω στο 2500 π .Χ.. Εκείνος όμως που έκανε την αρχή και ασχολήθηκε συστηματικά με την ταξινόμηση τους ήταν ο Αριστοτέλης, ο οποίος πίστευε ότι η σημασία τους είναι μέγιστη, αφού θεωρούσε πως ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις την επόμενη γενιά ήταν μέσω των παροιμιών. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν στα έργα τους παροιμίες και στα έπη του Ομήρου βρίσκονται γνωμικά, όπως «αιν αριστεύειν», « εις οιωνός άριστος», «αμύνεσθαι περί πατρής». Πολλοί λαοί ανέπτυξαν παροιμίες, όπως οι Ινδοί κι οι Εβραίοι. Πολλές παροιμίες είχαν τη ρίζα τους σε μύθους ή ιστορικά γεγονότα. Ακολουθούν κάποιες πολύ γνωστές παροιμίες με την ερμηνεία τους.

"ΤΟΝ ΚΟΛΛΗΣΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ" Κάποτε, ένας από τους στρατηγούς του Ρωμανού του Διογένη, ο Ιωάννης Δημαράς, σε μια βραδινή βόλτα με τη συντροφιά του, για να ψυχαγωγηθεί, όσους διαβάτες συναντούσε, τους έπιανε και τους κολλούσε στον τοίχο με ένα είδος ρετσινιού και πίσσας. Από τότε μας έμεινε η εν λόγω έκφραση!

"ΜΥΡΙΖΩ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΜΟΥ"

Όταν κάποιος δεν γνωρίζει κάτι που τον ρωτούν, εκνευρισμένος ρωτά: « Πού θες να ξέρω εγώ; Να μυρίσω τα νύχια μου;» Η φράση αυτή χρωστάει τις ρίζες της στην αρχαία τελετουργική συνήθεια, κατά την οποία οι ιερείς των μαντείων βουτούσαν τα δάχτυλα τους σε ένα υγρό που η βάση του ήταν το δαφνέλαιο και τις αναθυμιάσεις του οποίου εισέπνεαν, έτσι ώστε να υπνωτιστούν κατά κάποιον τρόπο και να προβλέψουν τα μελλούμενα.

"ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΗΣ ΜΙΧΑΛΟΥΣ" Στο μετεπαναστατικό Ναύπλιο, τότε που ήταν πρωτεύουσα της Ελλάδας, υπήρχε μια γυναίκα, η Μιχαλού, κάτοχος μιας ταβέρνας. Η Μιχαλού δεν δίσταζε να κάνει τα στραβά μάτια σε κάποιον που δεν την πλήρωνε εκείνη τη στιγμή, παρ' όλα αυτά, έδινε μια προθεσμία και αλίμονο σ' εκείνον που ξεχνούσε αυτή την προθεσμία. Η Μιχαλού φρόντιζε να τους στολίζει με κοσμητικά επίθετα, καθόλου ευγενικά, και οι φωνές της γέμιζαν τον τόπο όλο! Μόλις άκουγαν οι κάτοικοι της περιοχής τις φωνές της, έλεγαν: « Αυτός χρωστάει της Μιχαλούς»

"ΈΦΑΓΑ ΧΥΛΟΠΙΤΑ"

Περίπου στα 1815 υπήρχε ένας κομπογιαννίτης που ονομαζόταν Παρθένης  Νένιμος, ο οποίος ισχυριζόταν πως είχε ανακαλύψει το φάρμακο για τους πολύ ερωτευμένους. Υποστήριζε πως ήταν ένα μίγμα από σταρένιο χυλό ψημένο στο φούρνο, το καταλληλότερο παρασκεύασμα για εκείνους που αγαπούσαν χωρίς ανταπόκριση!  Μόλις ο «πληγωμένος από έρωτα» έτρωγε το συγκεκριμένο χυλό, θα ξεχνούσε μια για πάντα το πρόβλημα του.

Πηγές:

http://aktofylakas.blogspot.com/2010/01/blog-post_3736.html

http://www.pare-dose.net/?p=120

Βασιλειάδου Γεωργία, A3

 
Αρθρογράφοι



Έχουμε 18 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση