Μερικά παιδιά βιώνουν φόβο στο σχολείο, ο οποίος προέρχεται από ιδιαίτερες λεκτικές ή σωματικές συμπεριφορές των συμμαθητών τους. Στην ταινία μας, ο "κοντός" ξεπερνά το πρόβλημα...



Το βίντεο αυτό δημιουργήθηκε από το μαθητή της Β' τάξης του 3ου ΓΕΛ Νίκαιας,Νίκο Βεζύρη, στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος "Μαργαρίτες 2013 - 2014".

Μερικά παιδιά βιώνουν φόβο στο σχολείο, ο οποίος προέρχεται από ιδιαίτερες λεκτικές ή σωματικές συμπεριφορές των συμμαθητών τους. Στην ταινία μας, ο "κοντός" ξεπερνά το πρόβλημα με το συμμαθητή του με μια αμοιβαία συμφωνία-συνεργασία. Αλλά και σ΄ αυτή την περίπτωση υπάρχει ο προβληματισμός αν αυτός που σκόρπησε  λεκτική βία και απειλές, έχει κατανοήσει  την άδικη πράξη του ή απλώς έχει συμβιβαστεί προκειμένου να καλύψει το συμφέρον του.

Έτσι σχολίασε το βίντεο η Μαρίλη Αντωνίου της Β' Λυκείου - 2014

___________________________________________________________

Η προκατάληψη είναι άγνοια.

 Τόσο απλά. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι οι άνθρωποι δεν είναι κουτιά – υπάρχουν παραπάνω από τέσσερεις πλευρές του εαυτού τους. Κι αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι διπρόσωποι ή υποκριτές. Απλά η ανθρώπινη φύση είναι πολυδιάστατη, και ξεδιπλώνεται ανάλογα στο περιβάλλον, τον κοινωνικό περίγυρο. Άλλοι άνθρωποι μας βοηθάνε να βγάλουμε στην επιφάνεια τον σοβαρό μας εαυτό, άλλοι τον πιο χαλαρό.

Η διαφορετικότητα λοιπόν δεν είναι η «ταυτότητα» του ανθρώπου και δεν είναι σωστό και δίκαιο να βάζουμε αυθαίρετα ταμπέλες στους συνανθρώπους μας. Ένας μαύρος άνθρωπος είναι μόνο μαύρος, ένας ομοφυλόφιλος άνθρωπος είναι μόνο ομοφυλόφιλος, όμως με αυτή τη λογική και ο ρατσιστής είναι μόνο ρατσιστής.  Ευτυχώς οι μύθοι περί «Αρίας φυλής» και υπεροχής του «λευκού, ετεροφυλόφιλου, πλούσιου άντρα» που ίσχυαν δεκαετίες νωρίτερα έχουν πλήρως διαψευστεί.

Τι συμβαίνει όμως με το σχολείο όπου οι κλίκες δίνουν και παίρνουν και φαίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της μαθητικής κοινότητας. Όποιος μαθητής δεν καταφέρει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των «ομάδων» δυστυχώς  περιθωριοποιείται. Οι ομάδες επιβάλλουν πρότυπα εμφάνισης, συμπεριφοράς, λόγου, ενδιαφερόντων, χαρακτήρα… προκειμένου να «βαπτίσουν τα μέλης τους». Στον έφηβο μαθητή όλο αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα, μια τούρτα από πιέσεις. Ας εξετάσουμε λίγο τη δομή αυτής της τούρτας.

Αρχικά, έχουμε τη βάση από μπισκότο, την πίεση απ’ το σπίτι. Πίεση για καλούς βαθμούς, για υπακοή,  για σεβασμό, για ανάδειξη της προσωπικότητας μας, για, για, για… Και μάλιστα τα περισσότερα από αυτά αντιφατικά ακόμη και μεταξύ τους!

Ύστερα περνάμε στη στρώση σοκολάτας, την πίεση από την ίδια την κοινωνία. Οι αντιφάσεις συνεχίζουν ακάθεκτες, καθώς από τη μία η κοινωνία μας προτύνει να εναγκαλίσουμε τη διαφορετικότητά μας και να αναδείξουμε την προσωπικότητά μας, παρ’ όλα αυτά, οφείλουμε να πράξουμε σύμφωνα με όλους τους κανόνες της, αλλιώς θα απομονωθούμε.  Όποιος  δεν υπακούει, είναι το μαύρο πρόβατο της κοινωνίας.

Και μετά η σαντιγύ, δηλαδή ο ίδιος μας ο εαυτός. Η ανάγκη μας για ένταξη, για αγάπη και αποδοχή, μας κάνει να αγκομαχάμε να μοιάσουμε στους γύρω μας με οποιοδήποτε τίμημα κυρίως  με το να κατακρεουργούμε την προσωπικότητα μας, τον ίδιο μας τον ευατό.

Και τέλος το προαναφερθέν κερασάκι. Νομίζω δε χρειάζεται να ειπωθεί κάτι άλλο για να υπογραμμισθεί πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα του ρατσισμού και των στερεοτύπων στις μέρες μας. Είναι λοιπόν αναμενόμενο – αλλά ποτέ δικαιολογημένο – οι ίδιοι οι νέοι να μιμούνται τις στάσεις των μεγαλυτέρων τους, συμμετέχοντας σε έναν φαύλο κύκλο ο οποίος δηλώνει ότι η μοναδικότητα τιμωρείται, και μάλιστα σκληρά.

Όταν όμως είσαι ξεχωριστός, όταν είσαι διαφορετικός,  μπορεί να μείνεις για λίγο ή για πολύ, μόνος σου. Η μοναξιά , η κατακραυγή, το μίσος, μπορεί να είναι το τίμημα της διαφορετικότητας.  Ποτέ μην ξεχάσετε ποιοι είστε μόνο και μόνο επειδή είναι πιο εύκολο να είστε κάποιος άλλος. Άλλωστε, δεν υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε ένα στάδιο γεμάτο θαυμαστές που σε επευφημούν και σε ένα γεμάτο ανθρώπους που σε γιουχάρουν με μίσος. Το μόνο που κάνουν και οι δύο είναι θόρυβος, πολύς θόρυβος - το πώς θα το εκλάβεις εσύ είναι το σημαντικό.

Η διαφορετικότητα σίγουρα διακρίνεται σε διάφορες μορφές, και μερικές από αυτές ιδιαίτερα σοβαρές – διαφορετικότητα όσον αφορά την υγεία, σωματική ή ψυχολογική, διαφορετικότητα όσον αφορά την εκπαίδευση, το εισόδημα, οτιδήποτε. Η διαφορετικότητα αυτή είναι σίγουρα επίπονη για αυτούς που την υπομένουν, και επομένως οφείλουμε να τη διαχειριζόμαστε με ευαισθησία και σεβασμό (και όχι ως βατήρα για τη δικαίωση της ισότητας).

Όταν όμως η διαφορετικότητα έγκειται σε κάτι το οποίο είναι όχι κάτι έμφυτο, αλλά αντίθετα ανθρώπινη αντίληψη, όπως είναι η υποτιθέμενη υπεροχή ενός χρώματος έναντι σε ένα άλλο ή οι αντιλήψεις γύρω από ένα θέμα, η διαφορετικότητα αυτή δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο αυτοκαταστροφής για τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα το δυνατότερό του όπλο ενάντια στη μάζα. Η διαφορετικότητα αυτή  οφείλει να είναι αντικείμενο υπερηφάνιας όχι μόνο για το άτομο ως μονάδα, αλλά και για την ίδια την κοινωνία, εφόσον αυτή είναι που προσδίδει την τόσο σημαντική πολυμορφικότητα στο ανθρώπινο είδος.

Είναι ουτοπικό να πιστεύει κάποιος ότι η βία και το μίσος θα φύγουν "εν μία νυκτί". Δυστυχώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πολύ καιρό ακόμα. Οι προσπάθειες όμως δεν πρέπει να σταματήσουν, αυτό θα ισούταν με καταδίκη του ανθρώπινου γένους στο χάος. Το παρελθόν μας δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε και να προχωρήσουμε.

Και κάτι τελευταίο, κάτι σαν προβληματισμό σε όλους τους κατακριτές του διαφορετικού: Η διαφορετικότητα δεν θα φύγει με τη βία, όπως ακριβώς η ηλιθιότητα και η άγνοια μερικών ανθρώπων δε θα φύγει επίσης. Όταν όμως πραγματικά πιστεύεις στον εαυτό σου, δε χρειάζεται να μειώνεις άλλους ανθρώπους.

 Αυτά έγραψε η Έφη Κεφαλά, της Γ' Λυκείου - 2014, αφού πρώτα συζήτησε το βίντεο με το δημιουργό του.

Από το πολιτιστικό πρόγραμμα "Μαργαρίτες 2013-14" με εμψυχωτή καθηγητή τον Αντ Θεοδωράκη.

 
Αρθρογράφοι



Έχουμε 49 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση