Στη σύγχρονη εποχή ο μαθητής καταναλώνει αρκετές ώρες στον υπολογιστή και ίσως έχει αντικαταστήσει δημιουργικότερες μορφές διασκέδασης. Ακόμα αναρωτιόμαστε, πόσα παιδιά...



Ο μαθητής της Γ' τάξης του 3ου ΓΕΛ Νίκαιας, Βαγγέλης Μαυράκης, δημιούργησε αυτό το μικρό βίντεο στα πλαίσια του πολιτιστικού προγράμματος "Μαργαρίτες 2013 - 2014".

Στη σύγχρονη εποχή ο μαθητής καταναλώνει αρκετές ώρες στον υπολογιστή και ίσως έχει αντικαταστήσει δημιουργικότερες μορφές διασκέδασης. Ακόμα αναρωτιόμαστε, πόσα παιδιά απομονώνονται βιώνοντας τη μοναξιά, ενώ θα μπορούσαν μέσα στην «παρέα φίλων», να μοιράσουν σκέψεις και προβλήματα. Πιστεύουμε πως η συνδρομή των συμμαθητών είναι καθοριστική. Η μουσική, ο χορός ίσως είναι αφορμές που θα βοηθήσουν την «παρέα» να ξεπεράσει κάποια απ' τα προβλήματα.

Έτσι σχολίασε το βίντεο η Μαρίλη Αντωνίου της Β' Λυκείου - 2014

________________________________________________________

Περνάνε τη ζωή τους μπροστά από μια οθόνη. Οι βόλτες στα πάρκα έχουν αντικατασταθεί από βιντεοκλήσεις στα δίκτυα κοινωνικής ενημέρωσης, και οι φιλίες τους είναι επί το πλείστον ηλεκτρονικές. Αντί για ποδόσφαιρο στους δρόμους, παίζουν με τις ώρες παιχνίδα στο διαδίκτυο, και αποξενώνονται απ’ όλους κι από όλα. Ποιοι είναι;

Μα φυσικά η νέα γενιά, ή όπως την βλέπουν οι ‘μεγάλοι’, εν πάσει περιπτώσει. Πράγματι, μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των ενηλίκων είναι η εισβολή του διαδικτύου στη ζωή μας και η επικείμενη απομόνωσή μας εξαιτίας αυτού.

Ας πάμε όμως πίσω, για παράδειγμα στο 1966. Προφανώς σε εμάς δε θυμίζει κάτι, όμως ήταν ένα ‘κοσμοϊστορικό’ γεγονός – η εμφάνιση της τηλεόρασης στην Ελλάδα. Η κατάσταση ήταν πάνω-κάτω η ίδια: τα παιδιά, αντί να βγαίνουν στις αλάνες και να παίζουν, καθηλώνονταν με τις ώρες μπροστά από μια οθόνη. Εδώ θα έρθουν και θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους, θα πουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και συνεχίζανε να βγαίνουν και να διασκεδάζουν έξω, όχι σαν εμάς τους νέους που… Και στοπ!

Γιατί τις ίδιες ακριβώς υπερβολές υποστηρίζουν κι εκείνοι. Ποιος, φίλτατε γονέα, έχει αποδείξεις ότι τα παιδιά είναι συνεχώς καρφωμένα μπροστά από μια οθόνη; Αν βγεις ένα γύρο, θα παρατηρήσεις τις καφετέριες γεμάτες εφήβους και νέους, τις παιδικές χαρές να σφύζουν από ζωή… Κι όμως, απ’ ότι φαίνεται, ούτε αυτό αρκεί στους μεγάλους για να ευχαριστηθούν. Θα αποφανθούν ότι η ζωή τους ήταν πιο ανέμελη, ήταν λιγότερο πονηρή, με περισσότερη φαντασία.

Ας εξετάσουμε όμως την καθημερινότητα ενός σύγχρονου νέου, για παράδειγμα, ενός μαθητή του Λυκείου. Εκτός από τις όποιες ώρες σχολείου, οι οποίες κυμαίνονται από αμιγώς πέντε έως επτά, όταν γυρίσει σπίτι έχει να ανταποκριθεί σε μαθήματα τα οποία, χωρίς καν να εξεταστεί αν είναι πιο δύσκολα ή πιο εύκολα από αυτά των γονέων τους, είναι αναντίρρητα πολύ περισσότερα. Και μάλιστα, ενώ μελετά ήδη αρκετές ώρες για το σχολείο, έχει να ανταποκριθεί και στην εξοσχολική βοηθεία, είτε αυτή ονομάζεται φροντιστήριο είτε ονομάζεται ιδιαίτερα μαθήματα. Από μία ως τέσσερις ώρες την ημέρα και διπλάσιες σε διάβασμα, είναι απορίας άξιον πώς μένει χρόνος στο μαθητή να φάει και να κοιμηθεί.

Εκτός αυτού, φυσικά, στον ελεύθερό του χρόνο ο μαθητής μπορεί – και το κάνει – να βγαίνει βόλτες και να πηγαίνει για καφέ, να παρακολουθεί κινηματογράφο, να παρευρίσκεται σε συναυλίες, να, να, να… Κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η κοινωνική ζωή του εφήβου είναι μονότονη. Είναι γεγονός ότι ο νέος προτιμά να περνά χρόνο στον υπολογιστή του παρά έξω, και οι μεγάλοι κατακρίνουν το γεγονός αυτό – όπως και τόσα άλλα – χωρίς να εξετάσουν το παρασκήνιο. Το οποίο είναι παρασάγκας διαφορετικό από αυτό που φαντάζονται.

Είναι αλήθεια ότι οι σημερινοί νέοι είναι πιο ‘πονηροί’ από τους αντίστοιχους παλαιότερων εποχών. Ευθύνονται όμως οι ίδιοι γι’ αυτό; Τα ΜΜΕ μεταδίδουν συνεχώς και αδιαλλείπτως εικόνες και μηνύματα τα οποία οι πρόγονοί μας ούτε θα τα φαντάζονταν, και το παιδί ή ο έφηβος με μικρή ή ανύπαρκτη κριτική ικανότητα και χωρίς καθοδήγηση από τους γονείς, δεν τα φιλτράουν και τα αφομοιώνουν στο σύνολό τους. Εκτός αυτού, οι δύσκολοι οικονομικοί παράγοντες έχουν αναγκάσει τους νέους να ενηλικιωθούν πρόωρα και να επωμισθούν ευθύνες αταίριαστες με την ηλικία τους.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα νεανικό πορτρέτο διόλου ελκυστικό. Ο νέος όμως αναγκάζεται να συμπεριφέρεται έτσι, γιατί απλούστατα δεν του έδειξαν άλλο δρόμο. Επομένως, είναι λογικό ο νέος να απομονώνεται από άτομα τα οποία τον κατακρίνουν συνεχώς, είναι λογικό να διαλέγει εκείνος τι θα παρακολουθεί, είναι λογικό να προτιμά να περνά μέρος του ελεύθερού του χρόνου στον κυβερνοχώρο, όταν έξω αντιμετωπίζει μια κοινωνία σάπια και ένα περιβάλλον δυστοπικό κατά τα πιστεύω του.

Επομένως, αντί να επαναπαύονται στην άδικη κριτική τους, οι μεγάλοι θα έπρεπε να πλησιάσουν τους νέους και να προσπαθήσουν όσο είναι δυνατό να τους καταλάβουν, να τους δείξουν ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης της ζωής. Ο υλισμός που χαρακτηρίζει την εποχή μας έχει ήδη αρχίσει να αφήνει το στίγμα του σε εμάς – γονείς και παιδιά δίνουν στο χάσμα γενεών μια εντελώς νέα σημασία πολεμώντας οι μεν τους δε, χωρίς ουσιαστικά να ξέρουν γιατί πολεμούν. Με τη συμβολή τους, οι γονείς θα μπορέσουν να δημιουργήσουν πιο ευνοϊκές συνθήκες κοινωνικοποίησης για τους νέους και να τους οδηγήσουν σε νέες φιλίες.


Αυτά έγραψε η Έφη Κεφαλά, της Γ' Λυκείου - 2014, αφού πρώτα συζήτησε για το βίντεο με το δημιουργό του.

Από το πολιτιστικό πρόγραμμα "Μαργαρίτες 2013-14" με εμψυχωτή καθηγητή τον Αντ. Θεοδωράκη

 
Αρθρογράφοι



Έχουμε 104 επισκέπτες συνδεδεμένους
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση